BEŞERİ REJİMLER VE İSLAM
GİRİŞ
Zamanımızda ehemmiyetle üzerinde durulan önemli meselelerden biri de, beşerî düşüncelerin ortaya koyduğu rejimlerin İslâmiyetle bağdaşıp bağdaşmadığı meselesidir.
Evvela, beşerî rejim olarak ortaya konulan demokrasiyi ele alacağız. Şöyle ki; demokrasi, kendi anayapısını teşkil eden esaslarına ters düşmeyen her şekle ve anlayışlara açık bir sistemdir. Yani halk çoğunluğunun tercih ettiği sistem ve anlayışa göre şekillenir. Halk çoğunluğunun tercihi değiştikçe o da değişir.
Nazariyatta bilinen bu mütehavvil demokrasi, tatbikatta görülen demokrasiden maalesef farklıdır. Nazariyattaki demokrasi, halk egemenliğini gerçekleştiren,
· hür seçim
· hukukun hakimiyeti
· kanun karşısında müsavat
· din ve vicdan hürriyetleri
· fikir, kelam ve neşir hürriyetleri
gibi temel yapıya dayanır ki bu esaslar demokrasinin anayapısıdır ve değişemez ve değiştirilemez cihetidir.
Bu broşürde daha çok nazarî demokrasiden bahsedilecektir.
Tatbikatta ise, çok kere kitablarda kalan demokrasi esaslarının zıdları hükmeder. Dolambaçlı yollarla demokrasi adına ideolojik ve şahsi garazların mücadelesi, cemiyet ve siyaseti çıkmazlara sokar.
Mezkür nazarî demokrasinin en çok dikkat çeken bir hususiyeti vahye yani dine dayanmak veya dayanmamak mecburiyetinin olmamasıdır. Evet, demokrasi mücerred asliyetiyle renksizdir. Yani, tatbikat öncesinde (esaslarının dışında) hususiyetler taşımaz.
Halbuki İslâmiyet siyasi iktidar sahibi değilken, yani müslümanlar azınlıkta iken de prensip ve itikadî cihetiyle vahye dayanan inancını esas alır. İslâm, vahyin tebliğini ister ve hakimiyetini yani bütün kainata hakim olan Allah’ın gönderdiği ahkâmın, beşerin şahsî ve İçtimaî hayatına hükmetmesini ve tebliğ yoluyla bu hakimiyete zemin hazırlanmasını emreder.
Demokratik iktidar ise vahyi esas almayan bir topluluğa dayanıyorsa, kendini iktidara getiren bu topluluğu temsil ederek dine dayanmaz. Zira demokrasinin temel prensiplerinden biri halk hakimiyetidir. Eğer cemiyette çoğunluk olarak vahyi esas alan yani dine bağlı bir topluluk mevcutsa, iktidar da bu topluluğun temsilcisi olarak dine dayanan bir iktidar olmak mecburiyetindedir.
Bediüzzaman Hazretleri bu hususu hatırlatır mânâda diyor ki;
«Madem ki meşrutiyette hâkimiyet millettedir. Mevcudiyet-i milleti göstermek lâzımdır. Milletimiz de yalnız İslâmiyet'tir. Zira Arab, Türk, Kürd, Arnavut, Çerkez ve Lazların en kuvvetli ve hakikatlı revabıt ve milliyetleri, İslâmiyet'ten başka bir şey değildir.» (Hutbe-i Şamiye sh: 93)
İşte Bediüzzaman Hazretleri bu ifadesiyle bir cemiyetin ekseriyeti müslümansa, İslâm iktidarının yani, İslâm Cumhuriyeti’nin hâkimiyeti, kaçınılmaz bir netice olacağını hatırlatır.
Tatbikatta görülen demokrasilerde ise, siyasî iktidarlar, imkân buldukça antidemokratik ve dolambaçlı yollara başvurarak ve hür rejimin esaslarını ihlal ederek, muhalefet partilerine ve bilhassa İslâmiyete ve müslümanlara tasallut edilmesi asrın siyaset dünyasında bir nev’i maharet addedilir olmuştur.
Oysa İslâm iktidarı, tecavüz etmeyen gayr-ı müslim bir topluluğa dahi tasallut etmez, sadece tebliğde bulunur. Çünkü tebliğ, hür rejimlerin reddedemeyeceği en meşru bir yoldur. Hür rejimlerde fikir ve söz hürriyetine ve tebliğe engel olunamaz. Aksi halde hür rejimin en mühim esaslarından olan din, vicdan, fikir ,söz ve neşir hürriyetleri çiğnenmiş olur.
Şu halde hür rejimin temel prensiplerinden birisi olan halk hakimiyeti prensibi, bir İslâm cemiyetinde halkın kendisini Allah’ın emirlerine uygun olarak idare etmek istemesi şeklinde ortaya çıkar. Bunun aksini düşünmek tenakuz olur. Çünkü İslâmiyete bağlı bir milletin, bilerek, Allah’ın insan hayatındaki hakimiyetinin tahakkukunu sağlayan kanunların ilgasını isteyeceği düşünülemez.
Şu halde İslâm cemiyetinde Demokrasi, bir İslâm Cumhuriyeti olarak ortaya çıkar.
Yoksa millet çoğunluğunu teşkil eden müslüman halkın bilgi yetersizliğini istismar ederek girişilen aldatıcı propagandalarla, dolambaçlı ve maksatlı yapılan seçim sistemleriyle ve aşırı müstebit bir dogmatizm mânâsını taşıyan bir kısım prensiplere peşinen uyma mecburiyeti getiren kayıtlar yoluyla iktidar olmak, emsalsiz bir antidemokratik hareket olur. Bu yollarla ele geçirilen iktidar da gayr-ı meşru olup vahşet mânâsını taşır.
Yalnız şu var ki; harp neticesinde kazanılan iktidar, yukarıda bahsolunan halk ekseriyetine dayanmak prensibini nazar-ı itibara almaz. Bu husus umumî bir kaidedir. Fütuhat yoluyla iktidar olan İslâm, idaresi altına aldığı memleketin ekseriyet teşkil eden halkına can, mal ve namus masuniyetiyle beraber meşru hürriyetlerini verir. Mürtedlere ise, hayat hakkı tanımaz. Çünkü mürted İslâmiyeti kabul ettikten sonra ihanetle dini reddetmiş olduğundan onlara hürriyet hakkı tanınmaz.
Nitekim hür rejimin temel prensiplerine muhalefet etmeyi meşru görmek, insaniyet ve medeniyeti ve hukukun hakimiyeti gibi prensipleri reddedip anarşizmi yani kuvvetlinin zayıfı ezme vahşetini kabul etmek demektir.
Öyle de İslâmiyet, hakiki hürriyet rejiminin bütün esaslarını ve iyiliklerini ihtiva ettikten başka insanlık dünyasının en büyük ihtiyaç ve meselesi olan ruhî, manevî ve ebedî hayatın müjdesini vermek cihetinden de en üstün ve emsalsiz bir hidayet yoludur. Binaenaleyh İslâm dinine girdikten sonra bu dini terkeden mürtedin de hayat hakkı olamayacağı öncelikle anlaşılır.
Hem vicdan hürriyetine zahiren aykırı görünen irtidad cezası, vicdan hürriyetine aykırı değil, belki vicdan hürriyetiyle beraber her türlü meşru hürriyetlerin varlığı için bu ceza zaruridir. Çünkü mürtedlerin (anarşistlerin) istila ettiği yerde, hiçbir hürriyetin varlığı düşünülemez. O halde hayatta ya hürriyet ve hür insanlık hâkim olacak veya irtidad ve anarşi vahşeti istila edecek.
Demek bu iki kutup birbirine zıttır, birleşemez. İşte irtidad ve anarşi, hürriyetleri ilga ettiğinden, hiçbir hürriyet rejiminde bunlara hayat hakkı tanınamaz.


Alıntı
