Cevap: İslam İsevi İttifakı
DECCAL VE REJİMİ
İkinci cereyan ise: Tabiiyyun, maddiyyun felsefesinden tevellüd eden bir cereyan-ı Nemrudâne, gittikçe âhirzamanda felsefe-i maddiye vasıta*sıyla intişar ederek kuvvet bu*lup, ulûhiyeti inkâr edecek bir dereceye gelir. Nasıl bir padişahı tanımayan ve ordudaki zâ*bitan ve efrad onun askerleri olduğunu kabul etmeyen vahşî bir adam, herkese, her askere bir nevi pa*dişahlık ve bir gûna hâkimiyet ve*rir. Öyle de: Allah’ı inkâr eden o cereyan ef*radları, birer küçük Nemrud hükmünde ne*fislerine birer ru*bubiyet verir. Ve onların ba*şına geçen en büyükleri, ispirtizma ve manye*tizmanın hâdi*satı nev’inden müdhiş harika*lara mazhar olan Deccal ise; daha ileri gidip, cebbarâne surî hükûmetini bir nevi rububi*yet tasavvur edip ulûhiyetini ilân eder. Bir sineğe mağlûp olan ve bir sineğin kanadını bile icad ede*me*yen âciz bir insanın ulûhiyet dâvâ et*mesi ne derece ahmakçasına bir mas*karalık olduğu ma’lûmdur.
İşte böyle bir sırada, o cereyan pek kuvvetli göründüğü bir zamanda, Hazret-i İsa Aleyhisselâm’ın şahsiyet-i mâneviyesinden ibaret olan hakikî İsevîlik dini zuhur edecek, yani rahmet-i İlâhiyenin se*mâsından nüzul edecek; hâl-i hazır Hristiyanlık dini o hakikata karşı tasaffi edecek, hura*fattan ve tahri*fattan sıyrılacak, hakaik-ı İslâmiye ile birleşecek, mânen Hristiyanlık bir nevi İslâmiyete inkı*lâp ede*cektir. Ve Kur’ana iktida ede*rek, o İsevîlik şahs-ı mânevîsi tâbi ve İslâmiyet met*bu’ makamında kala*cak. Din-i Hak bu iltihak neticesinde azîm bir kuvvet bulacaktır. Dinsizlik cereyanına karşı ayrı ayrı iken mağlub olan İsevîlik ve İslâmiyet; ittihad neti*cesinde, dinsizlik cereyanına galebe edip dağı*tacak istidadında iken, âlem-i semâvatta cism-i beşerîsiyle bulunan şahs-ı İsa Aleyhisselâm, o din-i hak ce*reyanının başına geçeceğini, bir Muhbir-i Sâdık, bir Kadir-i Külli Şey’in va’*dine istinad ederek haber vermiştir. Madem haber vermiş, haktır; madem Kadir-i Külli Şey’ va’detmiş, elbette yapacaktır.» (Mektubat sh: 56)
Elhasıl: «Âhirzamanda Hazret-i İsa Aleyhisselâm gelecek, Şeriat-ı Muhammediye (A.S.M.) ile amel edecek me*âlindeki hadisin sırrı şu*dur ki: Âhirzamanda felsefe-i tabiiyenin verdiği cereyan-ı küfrîye ve inkâr-ı ulûhi-yete karşı, İsevîlik dini tasaffi ederek ve hurafattan tecerrüd edip İslâmiyete inkılâb edeceği bir sırada, nasıl ki İsevîlik şahs-ı mânevîsi, vahy-i semâvî kılıcıyla o müthiş dinsizliğin şahs-ı mâ*nevîsini öldürür; öyle de, Hazret-i İsa Aleyhisselâm, İsevîlik şahs-ı mâ*nevîsini temsil ede*rek, dinsizliğin şahs-ı mânevîsini temsil eden Deccal’ı öldü*rür .. yani in*kâr-ı ulûhiyet fikrini öldüre*cek.» (Mektubat sh: 6)
«Kat’î ve sahih rivayette var ki, “İsa Aleyhisselâm büyük Deccal’ı öldürür.”[3]
Vel’ilmü indallah, bunun da iki vechi var:
Bir vechi şudur ki: Sihir ve manyetizma ve ispirtizma gibi istidracî hâ*rikalarıyla kendini muhafaza eden ve herkesi teshir eden o deh*şetli Deccal’ı öldürebilecek, mesleğini değişti*recek; ancak hârika ve mu’cizatlı ve umumun makbulü bir zat olabilir ki: O zât, en ziyade alâkadar ve ekser insanların Peygamberi olan Hazret-i İsa Aleyhisselâm’dır.
İkinci vechi şudur ki: Şahs-ı İsa Aleyhisse-lâm’ın kılıncı ile maktul olan şahs-ı Deccal’ın, teşkil et*tiği dehşetli maddiyyunluk ve dinsizli*ğin azametli heykeli ve şahs-ı mânevîsini öl*dürecek ve inkâr-ı ulûhiyet olan fikr-i küfrîsi-ni mahvedecek ancak İsevî ruhanîleridir ki; o ruhanîler din-i İsevî’nin haki*katını hakikat-ı İslâmiye ile mezcederek o kuvvetle onu dağı*tacak, mânen öldürecek. Hattâ, “Hazret-i İsa Aleyhisselâm gelir, Hazret-i Mehdi’ye na*mazda iktida eder, tâbi olur”[4] diye rivayeti, bu itti*faka ve hakikat-ı Kur’aniyenin metbu*iyetine ve hâkimiyetine işaret eder.» (Şualar sh: 587)
«Her iki Deccal, Yahudinin İslâm ve Hıristiyan aleyhinde şiddetli bir intikam bes*leyen gizli komi*tesinin muavenetini ve kadın hürriyetlerinin perdesi altındaki dehşetli bir diğer komitenin yardımını, hattâ İslâm Deccalı, Masonların komitelerini aldatıp mü*zaheretlerini kazandıklarından, dehşetli bir ikti*dar zannedilir.» (Şuâlar sh: 594)
«Hazret-i Mehdi’nin cem’iyet-i nurani*yesi, Süfyan komitesinin tah*ribatçı rejim-i bid*’akârânesini tamir edecek, Sünnet-i Seniyyeyi ihyâ ede*cek; yani âlem-i İslâmiyette risalet-i Ahmediyeyi (A.S.M.) inkâr niyetiyle şeriat-ı Ahmediyeyi (A.S.M.) tahribe çalışan Süfyan komitesi, Hazret-i Mehdî cem’i*yetinin mu’ci*zekâr mânevî kılıncıyla öldürülecek ve dağıtı*la*cak.
Cevap: İslam İsevi İttifakı
İSEVÎ CEMAATI
Hem âlem-i insaniyette inkâr-ı ulûhiyet ni*yetiyle medeniyet ve mukad*desat-ı beşeriyeyi zîr ü zeber eden Deccal komitesini, Hazret-i İsa Aleyhisselâm’ın din-i hakikîsini İslâmiyetin hakikatıyla birleş*tirmeye ça*lışan hamiyetkâr ve fedakâr bir İsevî cemaati namı al*tında ve “Müslüman İsevîleri” ünva*nına lâyık bir cemiyet, o Deccal komitesini, Hazret-i İsâ Aleyhisselâm’ın riyaseti altında öldürecek ve dağıtacak; beşeri, inkâr-ı ulûhiyetten kurtara*cak.» (Mektubat sh: 441)
HAKİKİ İSEVİLİK
«Hem Deccal’ın rejimine ve teşkil ettiği komitesine ve hükûmetine ait garip halleri ve dehşetli ic*raatı, onun şahsıyla münasebettar rivayet edilmesi cihetiyle mânası gizlenmiş. Meselâ, “O kadar kuv*vetlidir ve de*vam eder; yalnız Hazret-i İsa (A.S.) onu öldürebilir, başka çare olamaz” rivayet edil*miş.[5] Yani, onun mesleğini ve yırtıcı rejimini bozacak, öl*dü*recek; ancak semâvî ve ulvî, hâlis bir din İsevîlerde zuhur edecek ve haki*kat-ı Kur’aniyeye iktida ve ittihad eden bu İsevî di*nidir ki, Hazret-i İsa Aleyhisselâm’ın nüzulü ile o dinsiz meslek mahvolur, ölür. Yoksa onun şahsı bir mikrop, bir nezle ile öldürülebi*lir.» (Şualar sh: 581)
«Nasrâniyet İslâmiyete Teslim Olacak.
Nasraniyet, ya intifa, ya ıstıfâ bulacak. İslâm’a karşı teslim olup terk-i silâh edecek.
Mükerreren yırtıldı, Purutluğa tâ geldi, Purutlukta görmedi ona salâh verecek.
Perde yine yırtıldı, mutlak dalâle düştü. Bir kısmı lâkin bazı yakınlaştı tevhide; onda felâh görecek.
Hazırlanır şimdiden.. yırtılmaya başlıyor. Sönmezse safvet bulup İslâm’a mal olacak.
Bu bir sırr-ı azîmdir. Ona remz ve işaret: Fahr-i Rusül demiştir: “İsâ, Şer’im ile amel edip ümme*timden olacak.”» (Sözler sh: 703)
KOMÜNİZM, İSLÂM-İSEVÎ İTTİFAKINA KARŞIDIR
Bediüzzaman Hazretlerinin bir ikazı:
«Salahaddin’in, Asa-yı Musa’yı Amerikalı’ya vermesi münasebetiyle deriz:
“Misyonerler ve Hristiyan ruhanîleri, hem Nurcular, çok dikkat etme*leri elzemdir. Çünki, herhalde şimal cereyanı, İslâm ve İsevî dininin hü*cumuna karşı kendini müda*faa etmek fikriyle, İslâm ve mis*yonerlerin itti*faklarını bozmaya çalışacak. Tabaka-i avama müsaadekâr ve vücub-u ze*kât ve hurmet-i riba ile, burjuvaları avamın yardımına davet et*mesi ve zu*lümden çekmesi cihetinde müslü*manları alda*tıp, onlara bir imtiyaz verip, bir kısmını kendi tarafına çekebilir.”
Her ne ise, bu defa sizin hatırınız için ka*idemi bozdum, dünyaya bak*tım.» (Emirdağ Lâhikası-I sh: 159)
BAZI İSEVÎ MAZLUMLARIN DURUMU
Bediüzzaman Hazretleri, İkinci Cihan harbi’nde eziyet çeken ve vefat eden bazı Hristiyanların bir nevi fetret hakikatından isti*fadeleri hu*susunda şöyle der:
«Madem âhirzamanda Hazret-i İsa’nın (A.S.) din-i hakikîsi hükmede*cek, İslâmiyet’le omuz omuza gelecek. Elbette şimdi, fetret gibi karanlıkta kalan ve Hazret-i İsa’ya (A.S.) mensub Hristiyanların mazlumları çektik*leri felâ-ketler, onlar hakkında bir nevi şehadet denilebilir.» (Kastamonu Lâhikası sh: 111)
Not: Ekser papazlar asırlardır İslâmiyet aley*hinde mesnedsiz telkinde bulunurlarken Peygamberimiz (A.S.M.) ise pek çok hadisleriyle Hazret-i İsa’nın (A.S.) âhirzamanda nüzûl edip dinsizlik cereyanını dağıtarak geniş bir sahada hakim olacağını bildirmekle, ümmetin nazarını Hazret-i İsa’ya (A.S.) çevirmiştir. Bu sebeple ümmeti, asırlardır Hazret-i İsa’nın nüzû*lünü bekler. İşte bu hu*sus açıkça gösterir ki; bazı pa*pazlar hâkimiyetlerini koruma taassubuna ka*pılmışlardır. Peygamberimiz (A.S.M.) ise daima hakka bağlı kalmış, hissî taassubları reddetmiş*tir. Şimdi hakiki İsevîler, bu yanlı*şın tashihini ciddî olarak ele almışlar ve sonunda muvaffak ola*caklardır inşâallah.
ATEİZM’İN SEMAVİ DİNLERLE MÜCADELESİ
Bediüzzaman Hazretleri, Cihan Harbi’nde dinsizlik cereyanlarının da mücadeleye girme*leri se*bebiyle iki muazzam dinin (yani İslâm ve İsevî dininin) barışması zarureti doğduğunu be*lirtirken şu ifadeye yer verir:
«...Çünkü, bu cihan harbinde iki hükûmet küre-i arzın hâkimiyeti için mürafaa ve mu*hakeme da*vasında bulunmaları içinde iki muazzam dinin musâlaha ve sulh mahkeme*sine barışmak davası açıla*rak ve dinsizliğin dehşetli cereyanı da semavî dinlerle müca*hede-i azîmesi başladı...» (Sikke-i Tasdik-i Gaybî sh: 191)
Yazının devamında böyle karışık zaman ve şartlar içinde dünyevî bo*ğuşmalara değil, diya*net ha*yatına kuvvet vermek gerektiğine dikkat çeki*lir.
Cevap: İslam İsevi İttifakı
KUR’AN VE SAADET-İ EBEDİYYE
Beşeriyet dünyasında gaddarane boğuşmala*rın getirdiği çeşitli huzur*suzluklar sebebiyle ve bozuk Avrupanın aşılayıp alıştırdığı çılgınca se*fa*hetin ve bozuk siyasetin çirkin neticelerinin görünmesi gibi sebeblerle uyanan insanlar, Kur’anın hakikatlarına şiddetli ihtiyaç duya*caklarını ve o hakikatları kuv*vetli delillerle is*pat ve izhar eden Risale-i Nur eserleri be*şeriyeti ikaz ve irşad edeceğini nazara veren Bediüzzaman Hz. diyor ki:
«Nev’-i beşer bu son harb-i Umumînin eşedd-i zulüm ve eşedd-i istib*dadı ile ve mer*hametsiz tah*ribatı ile ve birtek düşmanın yü*zünden yüzer masumu perişan etmesiyle ve mağlûpların dehşetli me’*yusiyetleriyle ve ga*liplerin dehşetli telâş ve hâkimiyetlerini mu*hafaza ve büyük tahribatla*rını tamir edeme*melerinden gelen dehşetli vicdan azaplariyle ve dünya ha*yatının bütün bütün fâni ve mu*vakkat olması ve medeniyet fantaziyeleri*nin aldatıcı ve uyutucu olduğu umuma görünme*siyle ve fıtrat-ı beşe*riyye*deki yüksek istidada*tın ve mahiyet-i insaniyyesinin umumî bir su*rette dehşetli yaralanmasiyle ve gaflet ve dalâ*letin, sert ve sağır olan tabiatın, Kur’anın el*mas kılıncı altında parçalanmasıyla ve gaflet ve dalâletin en boğucu, aldatıcı en geniş per*desi olan siyaset-i ruy-i zeminin pek çirkin, pek gaddarâne hakikî sureti görünmesiyle, el*bette ve elbette, hiç şüphe yok ki: Şimalde, garpta, Amerika’da emâreleri göründüğüne binaen, nev-i beşerin mâşuk-u mecazîsi olan hayat-ı dünyeviyye, böyle çirkin ve geçici ol*masından fıtrat-ı beşerin hakikî sevdiği, ara*dığı hayat-ı bâkıyyeyi bütün kuvvetiyle araya*cak ve el*bette hiç şüphe yok ki:
Bin üçyüzalt*mış senede, her asırda üç yüz elli milyon şa*kirdi bulunan ve her hükmüne ve davasına milyonlar ehl-i hakikat tasdik ile imza basan ve her dakikada milyonlar hâfızla*rın kalbinde kudsiyet ile bulunup lisanlariyle beşere ders veren ve hiç bir kitapta emsali bulunmayan bir tarzda beşer için hayat-ı bâkıyeyi ve saadet-i ebediyeyi müjde veren ve bütün beşerin yara*larını te*davi eden Kur’ân-ı Mu’ciz-ül Beyanın şiddetli, kuvvetli ve tekrarlı binler âyâtiyle, belki sarihan ve işa*reten on binler defa dâvâ edip haber veren ve sarsıl*maz, kat’î delillerle, şüphe getirmez hadsiz hüccet*leriyle hayat-ı bâkıyeyi kat’iyyetle müjde ve saadet-i ebediyeyi ders vermesi, elbette nev-i beşer bütün bütün aklını kaybetmezse, maddî veya mânevî bir kı*yamet başlarına kopmazsa; İsveç, Norveç, Finlandiya ve İngiltere’nin Kur’anı kabul et*meye çalışan meşhur hatipleri ve Amerika’nın din-i hakkı arayan ehem*miyetli cem’iyyeti gibi rûy-i zeminin geniş kıt’aları ve büyük hükûmetleri Kur’an-ı Mu’ciz-ül-Beyanı arayacaklar ve hakikatlerini anladıktan sonra bütün ruh u canlariyle sarılacaklar. Çünkü bu hakikat noktasında, kat’iy*yen Kur’anın misli yoktur ve olamaz ve hiçbir şey bu mu’*cize-i ekberin yerini tutamaz.
Saniyen: Madem Risale-i Nur, bu mu’cize-i kübrânın elinde bir elmas kılınç hükmünde hizmetini göstermiş ve muannid düşmanla*rını teslime mecbur etmiş. Hem kalbi, hem ruhu, hem hissiyatı tam tenvir edecek ve ilâç*larını verecek bir tarzda hazine-i Kur’aniyyenin dellâllığını yapan ve Ondan başka me’hazı ve mercii olmayan ve bir mu*cize-i mâneviyesi bu*lunan Risale-i Nur o vazi*feyi tam ya*pıyor.» (Sözler sh: 154)
Cevap: İslam İsevi İttifakı
İSA ALEYHİSSELAM HZ. MUHAMMED (A.S.M)’I HABER VERİYOR
«Evet kardeşlerim, Hazret-i İsa Aleyhisse*lâm İncil-i Şerif’te demiş ki: “Ben gidiyo*rum... tâ size tesellici gesin.” Yâni Ahmed Aleyhissalâtü Vesselâm gelsin, de*mesiyle Kur’an’ın beşere gayet büyük bir neti*cesi, bir gayesi bir hediyesi; tesellîsidir.» (Kastamonu Lâhikası sh: 215)
İSLÂM BİRLİĞİ’NİN LÜZUMU
İşte böyle dünyevî mücadeleler ve anarşi*nin şiddetlenmesi karşı*sında Hristiyan devlet*lerin ve milletlerin müsbet kısmı, İslâm devlet*lerinin birliğini ve kuvvetlenmesini isteyecekle*rini ve ittihad-ı İslâm’ın elzemiye*tini ifade eden Bediüzzaman Hazretleri resmî makamata hitab ettiği yazı*sının bir kısmında şöyle diyor:
«Rehber Risalesindeki Leyle-i Kadir mes’elesi, şimdi hem Amerika, hem Avrupa’da eseri görü*lüyor. Onun için, şimdiki bu hükûmetimizin hakikî kuvveti, hakaik-ı Kur’aniyeye dayanmak ve hiz*met etmektir. Bununla, ihtiyat kuvveti olan üç yüz elli mil*yon uhuvvet-i İslâmiye ile itti*had-ı İslâm da*iresinde kardeşleri kazanır. Eskiden Hristiyan devletleri bu ittihad-ı İslâma taraftar değildi*ler. Fakat şimdi komünistlik ve anarşistlik çıktığı için, hem Amerika, hem Avrupa devlet*leri Kur’ana ve ittihad-ı İslâma taraftar ol*mağa mecburdurlar.» (Emirdağ Lâhikası-II sh: 54)
İttihad-ı İslâm teşekkül ettiğinde, onun mümessili olan zâtın, İsevî ruhanîleriyle ittifak edece*ğini anlatan Bediüzzaman Hazretleri, şu veciz ifadeyi kullanır:
«...O zatın üçüncü vazifesi, hilâfet-i İslâmiyeyi ittihad-ı İslâma bina ederek, İsevî ruhanîleriyle itti*fak edip din-i İslâma hizmet etmektir. Bu vazife, pek büyük bir saltanat ve kuvvet ve milyonlar feda*kârlarla tatbik edilebi*lir.» (Sikke-i Tasdik-i Gaybî sh: 9)
ATEİZM VE ANARŞİ KARŞISINDA İSLÂM-İSEVÎ İTTİFAKI
Mütecaviz dinsizliğe karşı İslâm-Hristiyan ittifakı, asrımızın ehemmiyetli mes’e*lelerinden biri olmuştur. Bununla alâkadar ola*rak mâ*nidar bir hadiste şöyle buyuruluyor:
« ²v*U¬=@«*«:ö²w¬8ö®~:*G«2ö²v*;« :ö²v*B²9«!ö«–*J²R«#«:ö®_X¬8³!ö ®_E²V*.ö«•:ÊI7!ö«–Y*E¬7@«M*B«,
İstikbalde Rum ile emniyeti te’min eden bir sulh akdedeceksiniz ve birlikte ikinize de mu*halif olan bir düşmana karşı savaşacaksı*nız.»[6]
Bu hadis-i Şerif, beynelmilel dinsizlik ve anarşiliğe karşı, İslâm-Hristiyan ittifakını ha*ber verirken, metindeki “Sulhen âminen” ifa*desi, umumi huzur ve asayişi ciddi ihlâl eden anarşizmden zımnen ha*ber verir. Çünki mâna-yı muhalifi ile anlaşılıyor ki; anarşizmin şidde*tinden umumi emniyetin iadesine şiddetli ihti*yaç doğacak.. yani, “emniyet sulhu”, emni*yeti temin edebilmek için gereken kuvvete sahib ol*mak, ancak İslâm-Hristiyan ittifakıyla müm*kün olacak, diye işaret eder.
Aşağıdaki parçalar dahi bu hadis-i şerifin mana külliyetinden as*rımıza bakan vechiyle alâkalı izahlardır. Şöyle ki:
«Şimdi ehl-i iman, değil Müslüman kar*deşleriyle, belki Hristiyanın dindar ruhanîle*riyle ittifak et*mek ve medar-ı ihtilâf meseleleri nazara al*mamak, nizâ etmemek gerektir. Çünkü küfr-ü mutlak hücum ediyor.» (Emirdağ Lâhikası-I sh: 206)
«Hattâ, hadis-i sahihle: Âhirzamanda İsevîlerin hakikî dindarları, ehl-i Kur’anla it*tifak edip, müşte*rek düşmanları olan zende*kaya karşı dayana*cakları gibi; şu zamanda dahi ehl-i diyanet ve ehl-i haki*kat, değil yalnız dindaşı, meslektaşı, kardeşi olanlarla samimî ittifak etmek, belki Hristiyanların hakikî din*dar ruhanîleriyle dahi, medar-ı ihtilâf nokta*ları, muvakkaten medar-ı münakaşa ve niza etmeyerek, müşterek düşmanları olan müte*caviz dinsizlere karşı ittifaka muhtaçtırlar. (Lem’alar sh: 151)
A.B.D. VE İSLÂM DÜNYASI İTTİFAKI
İslâm dünyasına karşı giderek azgınlaşan Avrupanın menfi kısmına karşı, Amerikanın İslâma ta*raftar çıkacağını, 1946’larda yazdığı bir ikaz*namesinde haber veren Bediüzzaman Hz. aynen şöyle di*yor:
«Ehemmiyetli bir endişe ve bir tesellî kalbime geliyor ki:Bu geniş boğuşmaların ne*ticesinde, eski harb-i umumîden çıkan zarar*dan daha bü*yük bir zarar, medeniyetin isti*nadı, menbaı olan Avrupa’da, Deccalâne bir vahşet doğurmasıdır. Bu endişeyi tesellîye medar, Âlem-i İslâmın tam in*ti*bahiyle ve Yeni Dünyanın, Hristiyanın hakikî dinini düstur-u hareket it*tihaz etmesiyle ve Âlem-i İslâmla ittifak etmesi ve İncil, Kur’ana ittihad edip tâbi olması, o dehşetli gelecek iki cere*yana karşı semavî bir muave*netle dayanıp, in*şaallah galebe eder.» (Emirdağ Lâhikası-I sh: 58)
Cevap: İslam İsevi İttifakı
EHL-İ KİTAB İLE İTTİFAKIN ESASLARI
Kur’anda, Ehl-i Kitab ile birleşmenin esa*sını beyan eden bir âyet-i kerime:
«²v*U«X²[«"ö«—_«X«X²[«"ö¯š_«Y«,ö¯}«WV«6ö|«7¬!ö~²Y«7@« Q«#ö¬Æ@«BU²7!ö«u²;«!ö_«<ö²u*5ö*
ö ö®_N²Q«"ö«_X*N²Q«"ö«g¬FÅB«<ö«�«:ö®_\²[«- y¬"ö«¾¬I²L*9«�«:ö«yÅV7!öÅ�¬!ö«f*A ²Q«9öÅ�«! ö
«–Y*W¬V²K*8ö_Å9«@¬"ö~:*G«Z²-!ö~Y*7Y*T«4ö~²YÅ7«Y«#ö²–¬@«4 ¬yÅV7!ö¬–:*(ö²w¬8ö®_"«@"²*«!
(Al-i İmran Suresi, 3:64) De ki: Ey Ehl-i kitab! Sizinle bizim ara*mızda müsavi bir kelimeye gelin. Şöyle ki: Allah’tan baş*kasına değil yalnız Allah’a iba*det edip bağlanalım. O’na hiçbir şeyi şerik yapmıyalım. Ve ba’zımız ba*’zı*mızı, rab ittihaz etmesin. Eğer bundan yüz çevirirlerse şöyle deyin: Şâhid olun ki biz hakikaten Müslimiz (müsâlemetkârız.)”
Burada muhtelif vicdanların, muhtelif mil*letlerin, muhtelif dinlerin, muhtelif kitabların bir vicdan-ı esasîde, bir kelime-i hakta nasıl tevhid olu*nabilecekleri, İslâm’ın âlem-i beşe*riyette nasıl vasi’, ne ka*dar vâzıh, ne kadar müstakim bir tarîk-ı hidayet, bir kanun-u hürriyet ta’lim eylemiş bulunduğu ve ar*tık bunun Arab ve Aceme inhisarı olmadığı ta*mamen gösterilmiştir.» (Hak Dini Kur’an Dili Tefsiri sh: 1131)
Hristiyanların müsbet kısmının müslü*manlara meveddet ve yakın*lıklarını bildiren bir âyette de şöyle buyuruluyor:
«™«*@«M«9ö_È9¬!öx*7«@5ö«w<¬HÅ7!ö~Y*X«8³!ö«w<¬HÈV¬7ö®œÅ(«Y«8ö²v*Z«"«I²5«!öÈ–«G¬D«B«7«:
(Maide Suresi, 5:82) Ve yine kasem olsun ki, bütün bu nâsın mü’minlere meveddetçe en yakını: “Biz Nasarayız” diyen*leri bulacaksın. - Gerçi bun*lar da umumiyetle mü’min değildir. Ve mü’*minlere adavet bunlarda da vardır. Fakat cins cinse mülâhaza edildiği zaman, öbürlerinin adavette şiddeti ziyadedir. Yani onların me*veddetleri ihtimali büsbütün yok deği, lâkin bunların me*veddeti daha ziyade melhuz ve daha ziyade yakın bir ihtimaldir. Bunlarda iman kabiliyeti, ehl-i iman muhabbeti, öbür*lerinden fazla bulunur.
«t¬7«) Bunların akreb bulunması şu sebeb*ledir ki: ö«w[¬M[ÈM¬5ö²v*Z²X¬8öÈ–«@¬"öbunlardan Kıssîs*ler, yani ilm ü ibadetle meşgul keşişler ®_9«@A²;**«: ve rahibler, yani âhiret korkusuyla manastırlarda ne*fislerini ezen taabbüdat ile meşgul târiki dünyalar vardır. «–:*I¬A²U«B²K«<«�ö²v*ZÅ9«!«: Bir de bunlar mütekebbir değildirler. Mütevazi ve munistirler.» (Aynı eser sh: 1791)
AMERİKA ÂLİMLERİ VE RİSALE-İ NUR
Bediüzzaman Hazretleri, bir talebesinin İsevîlere gönderdiği kitab münasebetiyle şöyle der:
«Salahaddin’in mektubu, bir kaç cihette ehemmiyetlidir. Amerika âlimleri, elbette Asa-yı Musa Risalesi’ne lâkayt kalmayacak*lar. Eğer dini din için seven kısmının ellerine geçse, fütuhat yapar. Yoksa, bazı enani*yetli hocalarımız gibi, kıskançlık damarıyla neş*rine ve tervicine çalışmaları meşkûk*tuR.»(Emirdağ Lâhikası-I sh:160)
KUR’AN’DA HRİSTİYANLARLA İLGİLİ BİR KISIM AYETLER
Kur’an-ı Kerim’de: (2:121) (3:113, 114, 115, 199) (13:36)) (28:52-55) ve emsali âyetler, Ehl-i Kitab’ın müsbet kısmının evsafını zik*rederken, diğer pek çok âyetler de çoğunun yoldan çıktı*ğını bil*dirir. (Bak: Kur’an 3:110)
Kur’an (4:159) âyetinde Ehl-i Kitab’ın Hazret-i İsa’ya (A.S.) kabl-el mevt iman edecekleri bildi*ri*lir. (4:90) âyeti de mütecaviz olmayan gayr-i müslime tanınan masuniyet hakkı ile alâkalı*dır.
Cevap: İslam İsevi İttifakı
KUVVETLİ BİR DEVLETİN İSLÂM’A DESTEĞİ
İbn-i mace 4090. hadisi de şöyle:
*•«I²6«! ²v*; ¬z7«Y«W²7!«w¬8ö®_C²Q«"ö*yÅV7!ö«b«Q«"ö*v¬&«Ÿ«W²7!ö¬a«Q«5«:ö~«)¬!
ö«w<¬±G7!ö*v¬Z¬"ö*yÅV7!ö*fÅ[«\«*™ö®_&«Ÿ¬,ö*˜*(«Y²%«!«:ö®_,«I«4ö¬Æ«I «Q²7!
«Yani: Melahim (çatışmalar-savaşlar) vuku bulduğu zaman, Allah Me*validen öyle bir ordu gönde*recek ki; atlar(ının cinsi) bakı*mından Arabların en kıymetlisi ve silâh yö*nünden en iyisi olup, Allah İslâm dinini onunla te’yid (takviye) edecektir.
...Bu hadiste geçen “Mevali”, “Mevla”nın cem’idir... Bilindiği gibi Arablar kendilerin*den olmayan*lara Mevali derler. Bu husus ta*rih kitabla*rında da görülebilir. Bu itibarla İslâmiyeti te’yid ve takviye edeceği haber veri*len toplumun, Arablardan başka bir millet olması ihtimali vardır...» (İbn-i Mace Tercemesi cilt:10, sh: 354-356)
Bu rivayetin işaretinden anlaşılıyor ki; harb tekniği çok yüksek olan İsevîlerden bir devlet, İslâma yardım edecek (Allahu a’lem).
BATILI MÜTEFEKKİRLERİN İSLÂMİYETİ TAKDİRLERİ
Bediüzzaman Hazretleri, 1911 senesinde Şam’daki Câmi-i Emevî’de büyük bir cemaata verdiği ve sonra kitab olarak neşredilen hut*be*sinde, Avrupanın bazı fikir adamları ve feyle*soflarının mevzu*muzu te*’yid eden beyanların*dan bahseder ve der ki:
«İşte yüzer misallerinden iki misal:
Birincisi: Ondokuzuncu asrın ve Amerika Kıt’asının en meşhur feyle*sofu Mister Karlayl, en yük*sek sadasıyla çekinmeyerek feylesoflara ve Hristiyan âlimlerine neşriyatla bağırarak böyle diyor, eserlerinde şöyle yazmış:
“İslâmiyet gayet parlak bir ateş gibi doğdu. Sair dinleri kuru ağacın dalları gibi yuttu. Hem bu yut*mak İslâmiyetin hakkı imiş. Çünki sair din*ler -Kur’an’ın tasdikine maz*har olmayan kısmı- hiç hük*mündedir.”
Hem Mister Karlayl yine diyor: “En evvel kulak verilyecek sözlerin en lâyıkı, Muhammed’in (A.S.M.) sözüdür. Çünki ha*kiki söz onun sözleri*dir.”
Hem yine diyor ki: “Eğer hakikat-i İslâmiyette şüphe etsen, bedihiyat ve zaruri*yat-ı kat’iyede işti*bah edersin.Çünki en bedihî ve zarurî hakikat ise, İslâmiyet’tir.”
İşte bu meşhur feylesof, İslâmiyet hak*kında bu şehadetini eserinde müteferrik yerde yazmış.
İkinci misal: Avrupa’nın asr-ı âhirde en meşhur bir feylesofu Prens Bismark diyor ki:
“Ben bütün Kütüb-ü Semâviyeye tetkik et*tim. Tahrif olmalarına binaen beşerin saadeti için aradı*ğım hakiki hikmeti bulamadım. Fakat Muhammed’in (Aleyhissalatü Vesselâm) Kur’an’ını umum kütüblerin fev*kinde gördüm. Her kelimesinde bir hikmet buldum. Bunun gibi, beşe*rin saadetine hiz*met edecek bir eser yoktur.
Böyle bir eser beşerin sözü olamaz. Bunu Muhammed’in (Aleyhissalatü Vesselâm) sö*züdür diyen*ler, ilmin zaruriyatını inkâr etmiş olurlar. Yani kur’an Allah kelâmı olduğu be*dihidir.”
Cevap: İslam İsevi İttifakı
BEDİÜZZAMAN HAZRETLERİNİN 1911 YILINDA VERDİĞİ HABERLER
İşte Amerika ve Avrupa’nın zekâ tarlaları Mister Karlayl ve Prens Bismark gibi böyle dâhî mu*hakkikleri mahsulât vermesine isti*naden, ben de bütün kanaatimle derim ki:
Avrupa ve Amerika İslâmiyetle hâmiledir. Günün birinde bir İslâmî devlet doğuracak. Nasılki Osmanlılar Avrupa ile hamile olup bir Avrupa devleti doğurdu.
Ey Câmi-i Emevî’deki kardeşlerim ve yarım asır sonraki Âlem-i İslâm Câmiindeki ihvan*larım! Acaba baştan buraya kadar olan mu*kaddemeler netice vermiyor mu ki; istikbalin kıt’alarında hakiki ve mânevi hâkim ola*cak ve beşeri, dünyevî ve uhrevî saadete sevk edecek yalnız İslâmiyet’tir ve İslâmiyet’e inkılab et*miş ve hurafattan ve tahrifattan sıyrılacak İsevîlerin hakiki dinidir ki Kur’an’a tâbi olur, ittifak eder.» (Hutbe-i Şamiye sh: 30)
KUR’AN’IN, EHL-İ KİTABA ÇAĞRISI
Kur’anda Ehl-i Kitab’dan sarahatla bahse*den âyetler olduğu gibi, işaretle bahseden âyet*lerde vardır. Meselâ:
«(Bakara Suresi, 2:4) «t¬V²A«5ö²w¬8ö«Ä¬i²9*!ö@«8«: : Bu gibi sıfatlarda bir teş*vik vardır. Ve o teşvikten sâmileri imtisâle sevk eden emirler ve nehiyler doğuyor. Bu cümlenin mâ*kabliyle nazmına dair “dört le*taif” vardır.
1- Bu cümlenin mâkabline atfı, medlû*lün delile olan bir atfıdır. Şöyle ki:
“Ey insanlar! Kur’ân’a iman ettiğiniz gibi, kütüb-ü sâbıkaya da iman ediniz. Çünkü Kur’ân, onla*rın sıdkına delil ve şahittir.”
2- Yahut o atıf, delilin medlûle olan at*fıdır. Şöyle ki:
“Ey ehl-i kitap! Geçmiş olan enbiya ve kitap*lara iman ettiğiniz gibi, Hazret-i Muhammed (a.s.m.) ile Kur’ân’a da iman ediniz. Zira on*lar, Hazret-i Muhammed’in (a.s.m.) gelmesini tebşir ettikleri gibi, onların ve kitaplarının sıdkına olan deliller, hakikatiyle, ruhuyla Kur’ân’da ve Hazret-i Muhammed’de (a.s.m.) bulunmuştur. Öyleyse, Kur’ân Allah’ın ke*lâmı ve Hazret-i Muhammed (a.s.m.) de re*sulü ol*duğunu tarik-i evlâ ile kabul ediniz ve etmelisiniz.”
3- Zaman-ı Saadette Kur’ân’dan neş’et eden İslâmiyet, sanki bir şeceredir. Kökü Zaman-ı Saadette sabit olmakla, damarları o zamanın âb-ı hayat menbalarından kuvvet ve hayat alarak her tarafa intişar ettikleri gibi, dal ve budakları da istikbal semâsına kadar uzanarak âlem-i beşere maddî ve mâ*nevî se*mereleri yetiştiriyor.
Evet, İslâmiyet, mâzi ile istikbali kanatları altına almış, gölgelendirerek, istirahat-i umumiyeyi temin ediyor.
4- Kur’ân-ı Kerim, o cümlede ehl-i ki*tabı imana teşvik etmekle, onlara bir ünsiyet, bir sühulet gösteriyor. Şöyle ki:
“Ey ehl-i kitap! İslâmiyeti kabul etmekte size bir meşakkat yoktur; size ağır gelmesin. Zira, size bütün bütün dininizi terk etmenizi emretmiyor. Ancak, itikadatınızı ikmal ve ya*nınızda bulunan esasat-ı diniye üzerine bina ediniz diye teklifte bulunuyor. Zira Kur’ân, bütün kütüb-ü sâlifenin güzelliklerini ve eski şeriatlerinin kavaid-i esasiyelerini cem etmiş oldu*ğundan usulde muaddil ve mükemmildir. Yani, tâdil ve tekmil edicidir. Yalnız, zaman ve mekânın tagayyür etmesi tesiriyle tahavvül ve tebed*düle maruz olan füruat kısmında mü*essistir. Bunda aklî ve mantıkî olmayan bir cihet yoktur. Evet, mevasim-i erbaada giyecek, yiyecek ve sair ilâçların te*beddülüne lüzum ve ihtiyaç hasıl olduğu gibi, bir şahsın yaşayış devrele*rinde, talim ve terbiye keyfiyeti tebeddül eder. Kezalik, hikmet ve masla*hatın iktizası üzerine, ömr-ü beşerin mertebelerine göre ah*kâm-ı fer’iyede tebeddül vardır. Çünkü, fer’î hü*kümlerden biri, bir zamanda maslahat iken, diğer bir zamana göre mazarrat olur. Veya bir ilâç, bir şahsa devâ iken, şahs-ı âhere dâ’ olur. Bu sırdandır ki, Kur’ân, fer’î hüküm*lerden bir kısmını nes*hetmiştir. Yani vakitleri bitti, nöbet başka hükümlere geldi, diye hük*metmiştir.”» (İşârât-ül İ’caz sh: 49-50)
«Evet, en ziyade kendine güvenen ve Kur’ân’ın sözlerine karşı kula*ğını kapayan şu asr-ı hazır ve şu asrın ehl-i kitap insanları, Kur’ân’ın “Yâ ehle’l-kitab, yâ ehle’l-kitab!” hi*tab-ı mürşidânesine o ka*dar muhtaçtır ki, güya o hitap doğrudan doğruya şu asra müte*veccihtir ve “Yâ ehle’l-kitab” lâfzı, “Yâ ehle’l-mekteb” mânâsını dahi tazammun eder; bü*tün şiddetiyle, bütün şebâbetiyle,
[7] ²v*U«X²[«"ö«:ö@«X«X²[«"ö¯š!«x«,ö¯^«W¬V«6ö]«7¬!ö!²x«7@«Q«#ö¬Æ@«B¬U²7!ö«u² ;«!ö@«<ö
sayhasını âle*min aktârına savuruyor.» (Sözler sh: 407)
İşte bu hakikatı gören bir kısım Avrupa fikir adamları, Kur’anın hak*kaniyetine dair beyan*larda bulunmuşlardır.
Cevap: İslam İsevi İttifakı
PRENS BİSMARK’IN İSLÂMİYET LEHİNDE BEYANI
Ezcümle Prens Bismark diyor ki:
«Muhtelif devirlerde, beşeriyeti idare et*mek için taraf-ı Lâhutîden geldiği iddia olu*nan bütün mün*zel semavî kitapları tam ve et*rafıyla tetkik ettimse de, tahrif olundukları için, hiçbirisinde aradığım hikmet ve tam isa*beti göremedim. Bu kanunlar değil bir cemi*yet, bir hane halkının saadetini bile temin ede*cek mahiyetten pek uzaktır. Lâkin Muhammedîlerin (A.S.M.) Kur’ân’ı, bu kayıt*tan âzâdedir. Ben, Kur’ân’ı her cihetten tetkik ettim, her kelimesinde büyük hikmetler gör*düm.
Muhammedîlerin (A.S.M.) düşmanları, bu kitap Muhammed’in (A.S.M.) zâde-i tab’ı ol*duğunu iddia ediyorlarsa da, en mükemmel, hattâ en mütekâmil bir dimağdan böyle hari*kanın zuhurunu iddia etmek, haki*katlere göz kapayarak kin ve garaza âlet olmak mânâsını ifade eder ki, bu da ilim ve hik*metle kabil-i telif değildir. Ben şunu iddia ediyorum ki, Muhammed (A.S.M.) mümtaz bir kuvvettir. Destgâh-ı kudretin böyle ikinci bir vücudu im*kân sahasına getirmesi ihtimalden uzak*tır. Sana muasır bir vücut olamadığımdan do*layı müteessirim, ey Muhammed (A.S.M.)! Muallimi ve nâşiri olduğun bu kitap, senin değildir; o Lâhutîdir. Bu kita*bın Lahutî oldu*ğunu inkâr etmek, mevzu ilimlerin butla*nını ileri sürmek kadar gülünçtür. Bunun için, be*şeriyet senin gibi mümtaz bir kudreti bir defa gör*müş, bundan sonra göremeyecektir. Ben, huzur-u mehabetinde kemal-i hürmetle eğili*rim.» (İşârât-ül İ’caz sh: 213)
Cevap: İslam İsevi İttifakı
CARLYLE’NİN İSLÂMİYETE ŞAHİTLİĞİ
«Carlyle (Karlayl) şöyle diyor:
Kur’ân’ı bir kere dikkatle okursanız, onun hususiyetlerini izhara baş*ladığını görürsü*nüz. Kur’ân’ın güzelliği, diğer bütün edebî eserlerin gü*zelliklerinden kabil-i temyizdir. Kur’ân’ın başlıca hususiyetle*rinden biri, onun asliyetidir.Benim fikir ve kanaatime göre, Kur’ân, serapa samimiyet ve hakkani*yetle doludur. Hazret-i Muhammed’in (A.S.M.) cihana tebliğ ettiği davet, hak ve haki*kattır.» (İşârât-ül İ’caz sh: 216)